سکوت مهسا

فکر میکنم بیشتر به اون دلایلی که یک پسر از خونه میره من دارم از این خونه میرم تا به اون دلایلی که یک دختر!
حالم خوب نیست، میدونم بالاخره یه روز باید با این قسمت از داستان هم روبرو بشم، اماشاید دوباره سفر رو یک روز به تاخیر بندازم.
باید هیچ بهونه ای برای موندن نداشته باشم، کسی چه میدونه شاید هم امشب برم، اااااااااااااه ……..
اصلا خودمم نمیدونم.
پ.ن: امروز 22 ژوئن هست، یعنی یک سال از اون روز گذشته!

شک نمیتوانم داشته باشم که این ترانه پرنده مهاجر جنتی عطایی را با صدای داریوش عاشقانه دوست دارم، و حالا یک بار دیگر باز هم بار سفر بسته ام و دوباره پرنده مهاجرِ خودم شده ام و برای خودم زمزمه میکنم:

اي پرنده ي مهاجر، اي پر از شهوت رفتن
فاصله قد يه دنياست، بين دنياي تو با من
……….
ای پرنده مهاجر، ای همه شوق پریدن
خستگی یه کوله باره، روی رخوت تن من
مثل یک پلنگ زخمی، پُرِ وحشت نگاهم
میمیرم اما هنوزم، دنبال یه جون پناهم…………

الان خودم هم نمیدانم چه حسی دارم! این بار سوم است که شهر گل و بلبل را ترک میکنم و مثل پرنده های مهاجر دنبال این سرنوشت سمج پر میزنم، منتها این بار رفتنم برگشتی ندارد.
عجیب است که نه گریه ام میگیرد نه خنده ام میگیرد، نمیدانم که این روز آخری چه باید بنویسم و “به نمیدانم های خودم ایمان دارم”.
دیروز قرار بود بروم، رخت بر بسته بودم اما این دم آخری به چند دلیل رفتنم را یکی دو روز عقب انداختم، شاید هم بدون دلیل!
آمده ام اینجا که با خودم خداحافظی کنم و با زادگاهم که بهار هایش همیشه آدم را مست میکرد، و دیروز آخرین روز آخرین بهارم بود…
خداحافظ شهر عطر بهار نارنج و رُزهای مخملی
خداحافظ برگهای پاییزی کنار خیابانهای پردرخت که دیگر خش خشتان سرشار از لذتی کودکانه ام نخواهد کرد
خداحافظ شرابهای ناب خورده و نخورده ام در بعد از ظهرهای پنهانی
خداحافظ نوجوانی قشنگ و سرخورده ام توی بُهت هیجان و درد که دیگر با درد هم برنمیگردی
خداحافظ همه گریه های تنهاییم برای همیشه
خداحافظ دلتنگیهای مدام و لذتهای گاه و بیگاهم
خداحافظ همه عشقهای پاک بی فرجام
خداحافظ گلهای لای دفتر پاره های شعرها و خاطراتم
خداحافظ بابا که هیچوقت نبودی
خداحافظ مامان که یک روز مابین مرگ و زندگیم مثل همیشه دلت را شکستم
خداحافظ آینه بی زنگار شاهد همه خنده ها و گریه هایم
خداحافظ اتاق همیشه در بسته به روی خودم و کوچه های کودکیم
خداحافظ کامپیوتر خوش قلبم که با بیرحمی جانشین کاغذ پاره ها و کتابهایم شدی
حداحافظ جوانی سرگردانم از شهری به شهری، از غربتی به غربتی
خداحافظ شیرازم، بارم را بسته ام، فردا میروم، یا پس فردا، این بار به تهران، برای همیشه، و نمیدانم این تویی که تنها میمانی یا …
دوست دارم آخر این خطها بگویم دوستت دارم، نمیدانم به کی یا چی!
دوستت دارم!
اینطوری بهتر است…

دردا من جوانی را به سر کردم *** تنها از دیار خود سفر کردم

پ.ن:
هنوز در سفرم
خیال میکنم در آبهای جهان قایقی ست
و من، مسافر قایق، هزارها سال است
سرود زنده دریانوردی های کهن را
به گوش روزنه های فصول میخوانم
و پیش میرانم…..

کاغذ پاره هایم (من اسمشان را گذاشته ام جهیزیه) را بیرون ریخته بودم تا مثلا به بهانه اینکه میخواهم تا چند روز دیگر رخت بربندم و تا ملک تهران بروم، یک گشتی هم توی خاطرات بزنم، که لابلای جهیزیه ام چشمم به یک پاکت افتاد که بهش نمیومد نامه فدایت شوم باشه، بازش کردم، یک خانم دکتری با یک خط خیلی ضایع نوشته بود:
«گواهی میشود خانم “بنده” به علت مسمومیت شدید غذایی نیاز به یک روز استراحت پزشکی از تاریخ 26/3/84 لغایت همان روز دارند»
و زیر نوشته خانم دکتر امضا و مُهر پزشک معتمد دانشگاه خودنمایی میکرد.
و همه اینها یعنی اینکه:
من میتوانم درس ترجمه اسناد و مکاتبات (2) را که تنها درس ترم ده ام بود، حذف پزشکی نمایم و در خوابگاه گرم و خو ش آب و هوای اهواز در روزهای پایانی خرداد که به مدت سه روز بعد از بمبگذاریهای آن سال از آب گوارای تصفیه نشده و برق مهربان محروم بود، به استراحت بپردازم و سگ تو ضرر یک ترم یازده هم برای همین یک درس دوباره توی خوابگاه گرامی و محترم شهر اهواز بمانم.
حالا چرا بنده تا همینجاش هم به خاطر شش (به عدد:6) تا تک واحد مجبور شده بودم دو ترم اضافه بر سازمان، یعنی ترم 9 و 10 در شهر دوست داشتنی اهواز به فعالیت شیرین الافی بپردازم، و اصلا چی شد که من 6 تا تک واحد یعنی 3 تا دو واحدی اضافی آوردم برمیگردد به پیچیدگی اسرارآلود شخصیت شخص شخیص جناب استاد دکتر اسماعیل البارودی متولد عراق!!! که شخصیت شخیصش کمی به شعبان بی مُخ خودمان و کمی هم به آقای صدام حسین رفته بود، و همچنین قلدریهای پی در پی اینجانب با ایشان و نیز این نکته که هیچکس پیدا نشد بگه بابا جون بارودی بارودیه، همه هم میدونن که بارودیه، هرکس هم به قدر توان خویش پشت سر ایشان لغز میخواند، حالا این وسط تو چیکاره ای که وایمیسی جلوش و قلدری مینمایی؟!
درددل را کم کنم، قرار شد این تنها و آخرین واحد شریف را برایمان حذف پزشکی بنمایند، که ما گویی به یکباره جانی تازه گرفته و از بیمارستان در رفته و به سمت دانشکده باستانی سه گوش سرازیر شدیم و به سوی آخرین امتحان مقطع کارشناسیمان شتافتیم، که در اینجا ناگهان در حیاط دانشکده با استاد عباس کچل مواجه گشتیم و استاد چنین فرمودند: «به به، خانم زرین چنگ!!! چه عجب ما به افتخار دیدارتان نائل آمدیم» ، در این اثنا بنده که میخواستم شروع به زنجه موره بنمایم و التماس بنمایم که استاد سه روز است تو این گرمای اهواز نه برق داریم نه آب، و این روزها که اهواز توسط وابستگان اجنبی و بیگانگان مورد بمبگذاری قرار میگرفته ما توی جو بودیم و درس خواندن بسی مشکل بوده است، و از همه اینها مهمتر بنده دیشب تا نیمه های بین شب و صبح توی بیمارستان در حال شتافتن به دیار باقی بوده ام و تازه نامه حذف پزشکی هم دارم، اما با اینحال بخاطر عشق بی وقفه ای که به شما دارم از بیمارستان در رفته ام تا به امتحان شما برسم، ناگهان فریاد استا عباس کچل شروع شد که: «ای بچه پررو پس در طول ترم کجا الافی مینمودی؟ حتی یک جلسه هم سر کلاس نیامده ای، حالا میخواهی امتحان هم بدهی؟! امتحان بی امتحان!»
و بنده گریه کنان و زار زنان به اتاق مدیر گروه همی رفته و بسی التماس نمودم و پس از التماسهای بسیار بنا شد استاد عباس کچل لطف نموده و نمره اینجانب را از ده (به عدد 10) کم نمایند.
و اینچنین شد که سه سال پیش در چنین روزی به تاریخ 26/3/84 ما که ترجمه اسناد و مکاتبات (1) را در کارنامه شریفه بیست (به عدد:20) شده بودیم، ترجمه اسناد و مکاتبات (2) را بهرحال پاس نمودیم و پس از تحمل رنج ومشقت بسیار، با بدبختی به اخذ درجه شریف کارشناسی (Bachelor of Science) زبان انگلیسی (از دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی «سه گوش» دانشگاه شهید چمران اهواز) نائل گشتیم.

کِش می آیند این روزها
مثل روزهای کِشدارِ امتحانهای فصلهای گرم روزهای گرم کِشدار اهــــــــــــــــــــــواز
و آهنگ یاس است که زیر گوشم کــــــــــــــــــــِش می آید:

با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
با تو بی تو دیگه دیگه نه اصلا
بـــــا تو بـــــی تو دیگه دیگه نه اصلا