سکوت مهسا

لعنت به خواب!
امروز قرار بود بریم ظهیرالدوله، این خواب لعنتی اجازه نداد.
الان شبکه VOA با حسین منصوری فرزند خوانده فروغ فرخزاد، مصاحبه داره. فقط آمدم که خبر بدم، بشتابید. دیگه وقت ندارم، باید برم به تماشا.

فقط به فاصله چند روز دو فیلم جفتی که هیچوقت قرار نبود ببینم دیدم!
دو تا فیلمی که حتما همه اونایی که فیلم میبینن تا حالا دیدن:
Eyse Wide Shut و UnFaithFul !
نمیدونم چرا اینکارو کردم!
اولی رو که دیدم تا دو سه روز حالم بد بود، انگار چشمام یکم باز شد! بعد چه مدت؟! یه ضربه کاری به خوشبینی های بی اندازه و مسخره من، لازم بود، این گریه ها رو باید روزای آخر عید 85 میکردم نه آخر عید 87!
شاید اگه اون موقع اینقدر میتونستم گریه کنم بغضش تا الان با من نمونده بود، دو سال تمام با یک بغض که نشکست، نگذاشتم بشکنه و بعد اون همه اتفاق لعنتی.
برای بدبین بودن، کینه داشتن و نبخشیدن دیگه دیر شده، به ساده دلی خودم میخندم، قاه قاه قاه، اون همه خوش دلی برای چی بود؟! برای فریب خودم؟ که چی بشه؟
چون آدم بودن سخته؟
ساده دل بودن هم آسون نیست، نبود، وقتی که ” پوسیده” را توی بلاگم نوشتم در بهار 85. اما خب از آدم بودن ساده تر بود، من میتونستم احمق باشم، به همین راحتی، حتی هنوز هم خیلی وقتا میتونم، باز هم به همین راحتی!
حتی بلدم وقتی کسی فحشهای رکیک میده بگم جواب بی ادبیهاتو نمیدم و سکوت کنم و بغض و فریب…
حالا اسم این حماقت نیست؟
ولی باید تمرین کنم، تمرین بدبین بودن، کینه داشتن، نبخشیدن، نفرین کردن،بغض را ترکاندن و از همه مهمتر فحشهای رکیک دادن!
دارم حسابی تمرین میکنم.
و بعد 4 روز باید دومی را میدیدم، طبیعی بود که این یکی باید حالم را بدتر میکرد و کرد.
نقد فیلم نمیکنم، حداقل طوری بود که منو تا آخرش سر جام به تماشا نشوند،
اما، اما …
الان خوب خوبم
خیلی مسخره تر از چیزی که فکر میکردم تموم شد! در واقع هیچ حرفی برای گفتن نداشت، همه چیز عین حقیقت و طبیعی بود، تا اونجا که به این نتیجه رسید که خانومها و آقایان محترم برید هر غلطی دلتون میخواد بکنید، آخرش هم همه چیز به خیر و خوشی تموم میشه میره پی کارش، شما هم انگار نه انگار که اتفاقی افتاده درست جلو اداره پلیس تصمیم میگیرید که برید دنبال یه زندگی جدید، از کشورتون میرید، یه خونه تو ساحل دریا میخرید، و خوش و خرم زندگی جدیدی رو شروع میکنید و به بچه تونم میگید که محض ماجراجویی رفتین اونجا! کی به کیه، نه؟
بازم به معرفت استنلی کوبریک!
البته در مورد فیلم آدرین لین نمیتونم بگم که خوب نبود، عالی بود اگر این هَپی اِند مسخرش حالمو به هم نمیزد.
خلاصه کلام اینکه تو این 4 روز خیلی عوض شدم، تمرینها داره نتیجه میده برای بد بودن یا زیادی خوش دل نبودن، حتی برای فحشهای رکیک دادن!
حالا خیالم راحته، Unfaithful نه تنها اشکمو در نیاورد بلکه فکر نمیکنم امشب دوباره کابوسی ببینم!

الان راحت شدم (;

پ.ن: الان فکر میکنم اون چیزی که حالمو سر جاش آورد حس دردِ رنجش و انتقام نبود، بلکه فقط روراست بودن با خودم بود. با چشمان کاملا باز! (Eyes Wide OPEN) !

تا همین یک سال پیش اصولا از موسیقی رپ متنفر بودم.
دلیلش هم به سادگی مربوط میشد به اینکه رپهای خارجی سردردم را شدید میکردند، و رپهای فارسی هم به میمنت اولین آلبومهای رپ فارسی که شنیدم -یعنی آلبومهای قدیمی گروه زدبازی- اصولا حال من را از پدیده ای به نام زندگی -آن هم در کنار مردانی که ممکن است توی کله شان آنچه که این یارو سامان ویلسون و اینها میخواندند بگذرد-، به هم میزد. و اینکه آن دسته از کلام گهربار بازمانده از عقب ماندگی اجتماعیشان را در حد هنر و موسیقی نمیپنداشتم. به همین سادگی.
این آقایان شخیص و شهیر، رپ و رپ باز را اینگونه به من معرفی کردند که یک عده آدم عقده ای (حالا علت عقده را البته بیان نمیکردند، شاید هم از بیکاری بوده) دور هم جمع شده اند و … میگویند تا دق دلیشان را سر جنس مونث با بیان اینکه ما چقدر خوبیم و چقدر توپیم و چقدر قوی هستیم و چقدر به دلایل نامعلومی از شما دخترها سَریم و شما دخترها چقدر بَدید، بَدید، هفت تا بَدید، و ما زورمان به شما میرسه و یه وقت فکر نکنید به شما نیاز داریم و اینها، خالی نموده و خود را از شر این عقده جات مزمن رها سازند!
که در جواب باید بگویم در این دنیا فقط عشق است که از سر نیاز نیست (اضافه مینمایم عشق را با وابستگی اشتباه نگیرید و غر نزنید که اتفاقا آن هم از نیاز است، وقتی میگویم عشق یعنی فقط عشق)
خب من رپ فارسی را اینگونه شد که شناختم و حتما حق میدهید که یک علامت سوال گنده به دلیل این همه هو کشیدن و جنگ و جنجال الکی و خود را خفه کردن و قمپز خالی در کردن، در کله اینجانب ایجاد شد که از این رو عطایش را به لقایش بخشیدم و با وجودی که آلبومهای مذکور هنوز در موزیک آرشیوم موجود میباشد، کُلُهُم بیخیالش شدم و همان راک و متال و پاپ خودم را چسبیدم که حداقل علامت سوال و سردرد کمتر می آفریدند.
تا اینکه روزی روزگاری پاپ حوصله ام را سر بُرد، راک خسته ام کرد و هارد راک و متال مرا کشید به آنجا که نباید، و در حالی که روی آسمانها معلق بودم، تصمیم گرفتم دختر خوبی باشم و از این به بعد قرصهای ضد افسردگی بخورم تا کارم یک وقت دوباره به آسمانها نکشد!
بعد از این پدیده روحانی!!! بود که شروع کردم به گوش دادن آنچه رپ فارسی مینامیدندش از نوعی دیگر!
خب یک چیزهایی مثل بعضی کارهای هیچکس یا همین پیشرو با وجود داشتن مقداری خورده شیشه حالم را بد که نکردند هیچ، یک مدتی هم حالم را سر جایش آوردند و به من شهامت عوض شدن دادند.
بعد هم که یاس را پیدا کردم و با وجود اینکه اوایل اصلا حوصله شو نداشتم، اما بعد یه مدتی جای خودشو به عنوان بهترین رپ خوان فارسی در دلم پیدا کرد، چون فکر میکنم کارهاش ارزشِ بیشتر از یک بار گوش دادن رو داشتند!
هیچکس و پیشرو و برخی از دیگران رو هم بخاطر همین یکخورده هیجان بی ضرری که میدهند هنوز قبول دارم، مخصوصا هیچکس با آن صدای خط خطیش که سه عامل مریضی، کسلی، و افسردگی، را گاهاً از یاد آدم میبرد. (البته با یک خورده چشم پوشی از بعضی آهنگهای نامربوطشان!)
خلاصه این شد که رپ فارسی را هم بخاطر سبک هیجانی و افسردگی زدایش دوست دارم به استثنای رپ های جنسی شان که مثلا میخواهند با بیل و چکش توی کله ملت نوجوان و جوان دختر و پسر، جنس زن را فرودست و جنس مرد را فرادست جلوه دهند!
آخه یکی نیست به اینها بگه پسرم پدران و پدربزرگان محترمت هزاران سال تلاششون رو برای القای این عقب ماندگی ذهنی در مردم انجام دادند و تا حدودی هم موفق شدند، اما نتیجه برای توی نادان چی شد؟ راضی هستی الان؟ تو که وقتی فحشهای آبدار خواهر و مادر میشنوی تا بناگوشت سرخ میشود و یک جایت بدجوری میسوزد، نمیفهمی که این نوع طرز فکر مربوط به همین عقب ماندگیهای ذهنی آن دسته از پدربزرگانت هست که بعد هم خودشان قتلهای ناموسی راه می انداختند تا آتش آنجایشان را فرو بنشانند؟
محض رضای عمه ات یکخورده آپ تو دیت فکر کن. بس نیست این بازیهای مسخره؟
اگر زن آن است که میخواهید القا کنید که مامان جانتان هم زن میباشد و باید چنان باشد که میفرمایید، و اگر مامان جان شما و خواهر شما آنگونه که بعضی هایتان سعی میکنید بیندیشید تنها زنان معصوم در عالمند، خب فکر نمیکنی وقت آن رسیده که بفهمی بقیه زنهای عالم هم مادرن و خواهران آن دیگری میشوند؟!
قسمت اخیر را به گل پسرهای غیور! ایرانی گفتم، در مورد ناغیوران داخلی و گل پسرهای اجنبی هم باید بگویم آن دسته شان که اینگونه می اندیشند احتمالا مشکلشان از جای دیگری میباشد که نیاز به تحلیل های روانشناختی و غیره دارد، آن دسته هم که اینگونه نمی اندیشند دمشان گرم که تنها مردان موجود در عالم همانها هستند.
مقاله های تحلیلی درباره رپ را ببینید:

رپ، ارائه تصویر تنزل‌یافته از زن و رفتار جنسی نوجوانان امریکا
از مفاهیم عرفانی تا داف فانتزی، نگاهی به ترانه‌های رپ فارسی
هیپ هاپ واقعی و رپ خوانان سفید

Womens Day Wishes

Send This As ECard
Click Here To Get This Animated Photo Comment Code

Happy International Women’s Day to all my Mothers and Sisters all over the world!

1- زشتي ها را ميبينم و زيبايي ها را ميبينم، و اگرچه هنوز زشتي ها از دستم در ميروند و زير آيينه بزرگ نما رنگ خودشان را بهتر نشان ميدهند، اما بايد بگويم براي لحظه هايي يک تلنگر کوچک زيبايي ها را جلو چشمانم ميرقصاند.
يک تلنگر مثل براي يک لحظه شنيدن يک آهنگ آروم، يا حتي بيربط تر يک فنجان نسکافه داغ، يا باز هم بيربط تر آتش زدن يک چوب کبريت!
چه فرقي ميکند مهم اين ست که ميبينم با يک تلنگر.
مثلا ديروز داد زدم که اصلا غلط کرده هر کي گفته زشتي ها را نبينم. اين همه زشتي را اصلا چطوري نبينم. اصلا چه فرقي ميکند که من ببينم و نبينم؟ ماهيت حقيقت تغييري ميکند؟
و امروز با تلنگرهايي خيلي بيربط تر از آنها که گفتم دريافتم که حقيقت چيزي ست که من ميبينم و نه هيچ چيز ديگر.
و براي چند لحظه لذت بردم از آنچه در اين اوضاع بسيار نامساعد ديدم. اصلا بدرک که زشتي ها بسيارند و زيبايي ها کم، مهم همين چند لحظه لذتي بود که من بردم، آن هم در لحظه هايي زشت، خيلي زشت!
دقيقش را يادم نيست، اما حسين پناهي يک همچين حرفي ميزند که زندگي خيلي زشت است، اما لحظه هاي شيريني دارد که مي ارزد آدم بخاطرش همه زندگي را تحمل کند.
2- ماه شب مهتاب کاري را پيشنهاد کرده و من کار موقت را رها کرده ام، فکر انجام مسئوليتي سنگين آن هم وقتي که خودش کنارم نيست کمي ميترساندم، اما فکر ميکنم قبول کنم.
3- دو سال پيش در چنين روزي بلاگ DownTownFog متولد شد و پارسال وقتي ميخواستم تولدش را اعلام کنم يک بلاي آسماني نازل شد که امروز يک ساله ميشود، و در اين بين من آمدم اينجا که اين همه همراهي بي انتهاي ماه شب مهتاب را خودم تنهايي حضور به هم برسانم و جشن بگيرم.
4- فهميدم! پارسال با همه اتفاقاتش داشت تکرار ميشد، و يک قضا و بلا دور و بر اين 5 اسفند ميچرخيد که بر چيز ديگري اصابت کرد، جان سالم به در برديم خدا را شکر، بگوييد خرافاتي شده ام، اشکالش چيست؟!
5- هميشه از صميمي شدن با آدم ها ميترسيدم، چون معتقد بودم تا صميمي نشوي مجبور نميشوي از کسي جدا بشوي و تازه جدا هم بشوي چه باک که دل کندن نميخواهد!
اما امشب بعد از اينکه هفت ماه و چند روز از صميميتم و نزديک به 11 ماه از آشناييم با ماه شب مهتاب ميگذرد، دارم فکر ميکنم که هيچوقت از اين صميميت و آشنايي پشيمان نخواهم شد.
همراهي بي مضايقه ات را جشن ميگيرم بهترين بهترين من!

*بين ما فاصله اي نيست بجز فراموشي… تو را به ياد خواهم آورد… تو را به ياد خواهم داشت… تو را هر شب در روياهايم تکرار خواهم کرد… و هر روز صبح که بر مي خيزم… گوشه ي لبم لبخندست… بين من و تو رازهاي نگفته ايست… که هرگز به کلام نخواهم آلود…

امروز تولدم است!